Naam: Sanne, leeftijd 43, hardlopen

‘Alsof er een steentje in m’n schoen zat’

Zo’n tien jaar geleden ben ik begonnen met hardlopen. Ik wilde wat aan sport doen en kon mezelf niet motiveren om in de sportschool te staan. Een vriendin wist me te overtuigen om de stoute schoenen aan te trekken en te gaan rennen. ‘De eerste keren is het zwaar, maar daarna werkt het verslavend.’ Aanvankelijk was ik nogal sceptisch, maar ze kreeg zowaar gelijk.

Ik ren minimaal twee keer per week en dan liefst vroeg op de avond, na m’n werk. Het is echt de ideale manier om al je spanning kwijt te raken. Ik slijt mijn werkdag aan het asfalt, letterlijk! Een half jaar geleden ging het even wat minder. Ik rende niet meer zo soepel, bij elke stap leek het alsof er een steentje in m’n schoen zat. Zwaar irritant, want het werd steeds erger en ik voelde het ook wanneer ik mijn normale schoenen aan had.

De ommekeer

Ik had gezien dat er een pedicure bij mij in de straat zat. Ik heb spontaan gebeld en gevraagd of ze wist bij wie ik terecht kon met deze klacht. Bleek dat ze zelf ook prima uit de voeten kon met pechvogels zoals ik!  Het euvel bleek een likdoorn onder mijn voet. Dit was aan de buitenkant niet te zien maar ik voelde het des te beter toen ze me onderzocht! Binnen een half uurtje heeft ze mij van mijn likdoorns verlost. En me ook van wat handige adviezen voorzien over mijn voeten en m’n sportschoenen.

Inmiddels ren ik weer naar hartenlust en eens in de paar maanden laat ik mijn pedicure een grondige check up doen. Want met mijn voeten wil ik gewoon geen gedoe meer!

Naam: Koen, leeftijd 22 jaar, voetballen

‘Ik werd gek van die venijnige pijn’

Lionel Messi is mijn absolute held. Zoals hij voetbalt, is onnavolgbaar. Hoewel ik niet de ambitie heb om ooit zo goed te worden, mag ik graag een balletje trappen. Lekker in het weekend en een training op de woensdagavond. Zodra ik in het veld sta, ben ik zwaar fanatiek. Maar buiten de lijnen draait het ook echt om de gezelligheid met mijn team. De 3e helft is dus minstens zo belangrijk.

Tijdens onze training gaat er soms best pittig aan toe. We schuwen niet om scherp te spelen. Natuurlijk kijken we wel uit dat we elkaar niet blesseren maar in het heetst van de strijd wil er nog wel eens een enkeltje worden meegepikt. Gelukkig ben ik aardig snel waardoor ik menig tackle kan pareren. Ik heb tot dusver weinig blessures gehad, maar ik misschien moet ik maar meteen afkloppen. Wel heb ik vorig jaar een tijdje gesukkeld met mijn linkervoet. Het begon alsof ik een kleine verdikking onder mijn voet had. Het was eerst niet zo pijnlijk, maar het werd al gauw erger.

Ik herinner het me nog goed: die nare drukkende pijn. Soms werd het zo venijnig dat ik voor de zekerheid voor de wedstrijd gewoon twee pijnstillers innam. Maar dat kon ik natuurlijk niet blijven doen. Zeker omdat ik ook tijdens mijn normale lopen last had. Ik ben het gezondheidscentrum bij mij in de buurt binnengelopen en gevraagd bij wie ik terecht kon. Toen ik vertelde over mijn klachten werd ik naar de pedicure doorverwezen die ook in dat gebouw aanwezig was.

De pedicure?!  

Ik weet nog dat ik dat dacht. Maar goed, omdat ik er nu toch was en meteen terecht kon, heb ik er verder niet teveel bij stilgestaan. Het was een aardige dame die me echt zo goed heeft geholpen. Een likdoorn bleek de boosdoener te zijn. Toen ik zei hoe lang ik met die felle drukkende pijn liep, schrok ze. Ze was zichtbaar onder de indruk van mijn pijngrens! Maar goed, daar kwam ik natuurlijk niet voor. Mijn likdoorn is verwijderd en ik kreeg er nog een zalfje mee. En een advieskaart met daarop allerlei tips om mijn voeten in conditie te houden. Een week later stond ik weer op het veld. Pijnvrij! Ik heb die wedstrijd ook nog gescoord, drie keer raden met welke voet.

Naam: Anne, Leeftijd 64 jaar, wandelen

‘De jeuk was om gek van te worden’

Sporten? Dat vind ik best een groot woord. Ik hou het liever op actief leven. Het kost me wat moeite maar ik probeer iedere dag aan 30 minuten beweging te komen. Echt fanatiek sporten heb ik eigenlijk nooit gedaan, maar ik heb wel jaren getennist met een clubje. Erg gezellig! Helaas trokken mijn knieën het niet zo goed, bij iedere onverwachtse zijwaartse beweging kregen ze een optater. En dat moest ik vooral de dagen erna bezuren.

Sinds een paar jaar ben ik aan het wandelen geslagen. Ik heb een drietal vriendinnen met wie ik om de beurt op pad ga. Als het zo uitkomt, lopen we met z’n drieën of vieren, maar meestal vormen we setjes van twee. Zo lopen onze agenda’s nou eenmaal en die spontaniteit zorgt ervoor dat het geen verplicht nummer wordt. Dat vinden we allemaal belangrijk. We hebben 1 stelregel: het moet droog zijn. Verder laten we ons niet uit het veld slaan door kou of wind. Want dan ga je al gauw lopen sjoemelen en de bank verkiezen boven de buitenlucht.

Ik realiseer me dat ik een dagje ouder word en dat ik moet investeren in mijn gezondheid. Oud worden gaat vanzelf, maar fit blijven helaas niet. Hoewel ik over het algemeen weinig klachten heb, weet ik dat dat zo kan veranderen. Dat is me twee maanden geleden pijnlijk duidelijk geworden.

We waren aan de wandel, toevallig met z’n vieren want het was een prachtige namiddag. Zo’n dag dat je de natuur kunt ruiken, heerlijk. Toen we na afloop een kop thee dronken, voelden mijn voeten eigenlijk warm en branderig aan. Een soort jeuk die nou niet bepaald prettig te nomen was. De dag erna was het niet minder geworden. Sterker nog, de jeuk tussen mijn tenen was om gek van te worden. Ik heb sinds kort een iPad en heb op internet gezocht wat het zou kunnen zijn. Helaas werd ik daar niet direct wijs uit. Wel zag ik het verhaal van iemand met soortgelijke klachten. Deze dame was naar de pedicure gegaan en van haar problemen verlost.

Ik had gewoon veel eerder moeten bellen.

Dus heb ik de dichtstbijzijnde pedicure opgezocht. Het bleek dat er een ProVoet pedicure op tweehonderd meter van mijn huis zit. Ik kon snel terecht. Na onderzoek bleek dat ik een schimmelinfectie had. Ik kreeg een crème om er vanaf te komen en een advies om mijn bloedsuikerwaarden te laten meten. Inmiddels weet ik dat ik een lichte vorm van diabetes heb, die ook de infectie hebben veroorzaakt. Ik ben de pedicure eeuwig dankbaar want nu kan ik gericht op mijn gezondheid letten.Over een paar maanden ga ik zeker terug, gewoon ter controle en omdat het zo’n zinvolle afspraak was!